O ubytkach próchnicowych i ich klasyfikacji
grudzień 25, 2010 Napisany przez stomatolog szczecin · Skomentuj
Lokalizacja ubytków próchnicowych na poszczególnych powierzchniach zębów, ich rozległość i głębokość determinują sposób opracowywania zmienionych chorobowo tkanek oraz wybór leków i materiałów do wypełnień. Amerykański dentysta G.V. Black w 1891 roku zaproponował klasyfikację ubytków próchnicowych, która jest powszechnie stosowana do chwili obecnej:
Klasa I. Ubytki występujące w zagłębieniach anatomicznych wszystkich zębów: na powierzchniach żujących zębów trzonowych i przedtrzonowych, na powierzchniach podniebiennych górnych bocznych siekaczy i zębów trzonowych, napowierzchniach przedsionkowych dolnych zębów trzonowych.
K1asa II. Ubytki rozpoczynające się na powierzchniach stycznych zębów przed trzonowych i trzonowych.
Klasa III. Ubytki na powierzchniach stycznych siekaczy i kłów nie obejmują ce brzegów siecznych (z zachowanym kątem siecznym).
Klasa IV. Ubytki próchnicowe na powierzchniach stycznych siekaczy i kłów obejmujące kąt sieczny.
Klasa V. Ubytki rozpoczynające się w 1/3 przydziąsłowej części powierzchniprzedsionkowych lub językowych wszystkich zębów (nie dotyczy powierzchni stycznych).
W czasach, gdy Black formułował swoje zasady klasyfikacji ubytków próchni cowych, istniały uwarunkowania, które obecnie straciły aktualność. Próchnica miała często ostry przebieg, postać kwitnącą, nie znano możliwości remineralizacjipoczątkowych jej stadiów ani kariostatycznej roli związków fluoru. Występowały natomiast ograniczenia w zakresie metod diagnostycznych i leczniczych. Black wyodrębnił pięć klas ubytków uwzględniając ich umiejscowienie i rodzaj dostępnychmateriałów wypełniających. Ponadto, co jest ważne i aktualne do chwili obecnej,ustalił fazy opracowywania ubytków, układając w logicznej kolejności poszczególne etapy leczenia. Black sugerował takie kształtowanie ubytków, aby zarys przebiegał w miejscach podlegających samooczyszczeniu, co stwarzało zazwyczaj konieczność usuwania znacznych ilości zdrowych tkanek zęba.
Wprowadził generalną zasadę „extension for prevention” — poszerzenie, aby zapobiegać. Kształt oporowy i retencyjny dostosowany do wypełnień amalgamatowych tak że bardzo często był wykonywany kosztem zdrowego szkliwa i zębiny. Rezultatemtego sposobu postępowania był fakt, że wszystkie wypełnienia były duże. Obecnie w wielu krajach zachorowalność na próchnicę znacząco się zmniejszyła. Dokonał się ogromny postęp w zakresie diagnostyki i leczenia wczesnych zmian próchnicowych w fazie tzw. próchnicy przedubytkowej.
Wprowadza się do praktyki klinicznej coraz doskonalsze urządzenia do opracowywania ubytków i adhezyjne materiały do wypełnień. Niektóre zasady Blacka, takie jak poszerzenie zapobiegawcze, kształt oporowy, retencyjny, wymagają modyfikacji. Bardziej odpowiednia dla współczesnych warunków wydaje się być klasyfikacja ubytków próchnicowych za proponowana przez Mounta i Hume’a (1998). Podstawą segregacji ubytków jest lokalizacja i rozległość zmian chorobowych.
Implanty – kiedy można zacząć leczenie na oparte na imlantach ?
maj 6, 2010 Napisany przez stomatolog szczecin · Skomentuj
Rozpoczęcie leczenia opartego na implantach może się rozpocząć dopiero po wykonaniu wnikliwej diagnostyki przedimplantacyjnej oraz zaplanowaniu procesu leczenia możliwe jest przeprowadzenie zabiegu implantacyjnego.
W trakcie całego okresu wgajania się implantu, kość zrasta się z nim, tworząc podstawę do wykonania odbudowy. Do momentu całkowitego wgojenia się wszczepu, w miejsce rany zakładana jest proteza tymczasowa, która zastąpi w przyszłości uzupełnienie stale.
Planowanie leczenia rozpoczyna się szczegółową oceną predyspozycji pacjenta do wykonania zabiegu implantologicznego. Nie należy ograniczać się wyłącznie do określenia stanu higieny jamy ustnej, dziąseł, zębów i struktury tkanki kostnej. Trzeba również wziąć pod uwagę ogólny stan zdrowia pacjenta ze szczególnym uwzględnieniem chorób przewlekłych.
implanty zębowe
Wykonanie zdjęć rentgenowskich w celu dokładnego zaplanowania zabiegu należy do standardów. Na podstawie zdjęć ocenia się, czy kość spełnia wszelkie normy wymagane do przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego oraz pozwala określić dokładne miejsce implantacji. Jeżeli wstępne badania wykażą, że ilość kości jest niewystarczająca, wówczas należy skorzystać z dostępnych metod odbudowy tkanki kostnej. W wielu przypadkach odbudowę kości wykonuję się równocześnie z zabiegiem wszczepienia implantu.
Właściwe zaplanowanie i wykonanie zabiegu gwarantuje przyjecie implantu. Pierwszym krokiem podczas wykonywania zabiegu implantacji jest odpreparowanie płata okostnowo-śluzowego. Zastosowanie różnego rodzaju narzędzi chirurgicznych pozwala na dokładną ocenę warunków przestrzennych podłoża kostnego. Pozytywna ocena warunków kostnych pozwala na wprowadzenie implantu do łoża kostnego.
W celu właściwego umieszczenia implantu, wielu lekarzy decyduje się na zastosowanie szablonu chirurgicznego. Przygotowany na indywidualne zamówienie szablon, ułatwia przeprowadzenie zabiegu, umożliwiając niezwykle precyzyjne wyznaczenie miejsca implantacji i utrzymanie zaplanowanego kierunku wprowadzenia implantu. Po wykonaniu zabiegu niewielka rana zaopatrzona zostaje w szwy chirurgiczne.
Wszczepienie pojedynczego implantu trwa zazwyczaj około pół godziny. Jednak w zależności od stopnia trudności zabiegu oraz ilości założonych wszczepów zabieg może ulec wydłużeniu.