Wkłady koronowe (Inleye)

WKŁADY KORONOWE (inleye)

Wkładami koronowymi uzupełnia się twarde tkanki korony zęba, utracone lub uszkodzone w takim stopniu, że niemożliwa jest już trwała odbudowa  zęba metodami zachowawczymi, czyli przez wykonanie wypełnienia. Wkłady wykonuje się najczęściej z porcelany, nowoczesnych materiałów złożonych odpowiadających jakością ceramice oraz stopów złota.  Po opracowaniu, pobrany jest wycisk, a technik wykonuje uzupełnienie. Następnie inley jest   odpowiednio mocowany do zęba. Ta metoda eliminuje wiele wad, które mają materiały kompozytowe stosowane przy wypełnieniach – tzw. „plombach”.

WKŁADY KORONOWO-KORZENIOWE

Wkłady koronowo – korzeniowe służą najczęściej jako mocowanie pojedynczej korony protetycznej lub korony będącej filarem mostu protetycznego. Są to konstrukcje protetyczne stosowane w przypadku znacznego lub całkowitego uszkodzenia koron zębów własnych.

Warunkiem kwalifikacji zęba do wkładu koronowo – korzeniowego jest prawidłowo przeleczony kanał korzeniowy bez zmian patologicznych w okolicy wierzchołka, a uszkodzenie zęba nie powinno znajdować się poniżej brzegu kości.

Wkłady koronowo – korzeniowe można podzielić na standardowe i indywidualne.

Wkłady standardowe stosowane są rzadziej, gdyż standaryzacja nasuwa pewne ograniczenia kliniczne. Ich zaletą jest to, że producent wytwarza je w kompletach o różnych średnicach i kształtach wraz z zestawem specjalnych wierteł służących do opracowania kanału korzeniowego i platformy nośnej. Poza tym można je zastosować podczas jednej wizyty klinicznej i w ten sposób od razu odbudować filar w celu dalszego wykorzystania protetycznego. Wadą stosowania wkładów standardowych jest ich ograniczona wytrzymałość mechaniczna w stosunku do wkładów wykonywanych indywidualnie. Ale z kolei ich zaletą jest możliwość szybkiego zastosowania.

Wkłady koronowo – korzeniowe standardowe stosuje się:

• w przypadku konieczności natychmiastowej rekonstrukcji korony złamanego zęba,
• w przypadku konstrukcji tymczasowych gdzie zastosowanie wkładu jest niezbędne, a docelowo będzie wykonana inna konstrukcja oparta np. na wkładach indywidualnych,
• w zębach, których rokowanie kliniczne nasuwa wątpliwości i wiadomo, że w niedalekim czasie zostaną one usunięte; wtedy w celu redukcji kosztów stosuje się właśnie wkłady standardowe.

Wkłady standardowe mogą być również wykonane z niemetalu, do nich należą np. wkłady z włókna szklanego osadzanego na odpowiednim materiale kompozytowym. Ich zaletą jest to, że nie zmieniają koloru. Wkłady te bardzo dobrze przenoszą siły mechaniczne na strukturę korzenia dzięki swej minimalnej sprężystości. Czasami stosuje się również wkłady koronowo-korzeniowe z włókien węglowych, które są ciemne, ale również wykazują doskonałą elastyczność i właściwości mechaniczne.

Wkłady koronowo-korzeniowe indywidualne, w odróżnieniu od tych standardowych, są modelowane indywidualnie do kształtu pozostałości korzeniowej, uzębienia pacjenta i w zależności od rodzaju wykonywanej konstrukcji. Chodzi o to, aby uzyskać maksymalną wytrzymałość mechaniczną wykonanej konstrukcji i optymalizację kształtu związanego z dalszym leczeniem. Wkład taki składa się z części korzeniowej i części koronowej. Pierwsza z nich odpowiedzialna jest za wzmocnienie struktury korzenia, jednoznaczne osadzenie całego wkładu i poprawne przeniesienie siły żucia na tkankę korzenia i ozębną. Część koronowa jest docelowym filarem protetycznym, na którym osadza się na przykład koronę czy filar mostu.

Wkłady koronowo-korzeniowe indywidualne mogą być wykonywane indywidualnie w dwojaki sposób: metodą pośrednią lub bezpośrednią. Obydwie zaczynają się badaniem klinicznym i radiologicznym mającym na celu ocenę możliwości wykonania takiej konstrukcji, spójności z ogólnym planem leczenia, rokowaniem klinicznym filaru i całej docelowej konstrukcji. Po badaniu klinicznym opracowuje się kanał korzeniowy poszerzając jego światło za pomocą odpowiednich wierteł. Zabieg jest bezbolesny, bo wykonywany jest w obrębie zęba leczonego endodontycznie, który nie reaguje na bodźce mechaniczne.

W drugim etapie opracowuje się pozostałe tkanki korony zęba według ogólnie przyjętych zasad. Następnie w metodzie pośredniej wykonuje się wycisk światła kanału korzeniowego, pozostałości zębowej wraz z łukiem zębowym właściwym i przeciwstawnym.

Po zarejestrowaniu zwarcia dalszą część prac wykonuje laboratorium techniki dentystycznej. Technik w oparciu o wyciski i wskazówki lekarza prowadzącego, przygotowuje gotowy wkład koronowo-korzeniowy. Konstrukcja jest wklejana do korzenia zęba, dzięki czemu uzyskujemy zrekonstruowany filar protetyczny, na którym następnie osadzana jest korona tymczasowa, co zapewnia zachowanie estetyki i odzyskanie funkcji zęba. Moment ten jest etapem wyjściowym do wykonywania zaplanowanej docelowej konstrukcji protetycznej. W metodzie bezpośredniej modelowanie kształtu wkładu w odróżnieniu od pośredniej wykonuje się bezpośrednio w jamie ustnej pacjenta. Produkt finalny dla obydwu metod wygląda jednak identycznie.